Veel mensen denken dat het asbestprobleem is opgelost omdat het sinds 1993 verboden is. Niets is minder waar. Het gevaar is niet weg; het is alleen verborgen. Decennialang was asbest het “wondermiddel”. Het is een goedkoop en onverwoestbaar mineraal dat makkelijk te winnen was in grote mijnen. (Het Griekse woord asbestos betekent onuitblusbaar, onverwoestbaar, onvergankelijk). Daarom is het ook in Nederland op enorme schaal gebruikt. Er zijn uit de jaren ‘60-’70 zo’n 4500 toepassingen bekend, van filtersigaretten, speelgoed en make up tot in de bouw van huizen. Die enorme schaal betekent dat we vandaag de dag nog steeds leven en werken in gebouwen vol met dit dodelijke asbest. In 70% van alle gebouwen zit nog asbest. Voor uw beeld, dat zijn nog altijd 5,5 miljoen woningen.
De gevaren zitten op plekken waar u ze niet direct verwacht. We kennen allemaal de bekende grijze golfplaten op oude schuurtjes, maar asbest zit in veel meer producten. Denk aan het vloerzeil (vinyl) uit de jaren ’70, de kit rondom uw kozijnen, of de isolatieplaten achter uw cv-ketel. Zelfs in oude vensterbanken en in de grond onder onze voeten kan het zitten. Vroeger werd asbestpuin namelijk gebruikt om wegen en paden te verharden. Het is een erfenis uit het verleden die onze gezondheid elke dag opnieuw kan bedreigen.
Het belangrijkste om te weten is dat asbest vooral gevaarlijk is als het beschadigd raakt. Zolang de vezels stevig vastzitten in het materiaal (dat noemen we hechtgebonden), is er meestal niet direct een risico. Maar materialen worden oud en brokkelig. Door weer en wind, of door simpelweg een gaatje te boren in een muur, kunnen de vezels vrijkomen. Deze vezels zijn zo klein dat u ze niet ziet, maar als u ze inademt, komen ze diep in uw longen terecht. Daar kunnen ze na tientallen jaren ziektes veroorzaken. Elk jaar worden er rond de 1000 mensen ziek van asbest. Ongeveer de helft op het werk. De andere helft door dat ze de vezels thuis of ergens onderweg inademen.
Hoe langer en vaker u blootgesteld wordt aan vezels hoe groter de kans. Maar één vezel kan in feite al genoeg zijn om u ziek te maken. Het is als bij een loterij, u kan bij asbest de pech hebben dat u direct bij het eerste lot de hoofdprijs wint.
Het Comité Asbestslachtoffers vindt het daarom onbegrijpelijk dat de overheid niet sneller ingrijpt. We mogen dit probleem niet doorschuiven naar de volgende generatie. Onze kinderen en kleinkinderen verdienen een omgeving waarin ze veilig kunnen wonen en spelen. Wij strijden ervoor dat asbest systematisch wordt opgespoord en verwijderd. De onzichtbare dreiging moet zichtbaar worden gemaakt, zodat we deze definitief uit onze wereld kunnen bannen.